یه وجب عشق...

yevajabeshgh — Sun, 19 Aug 2007 12:56:01 GMT

آدم ها به هم گل مي دهند ، چون معناي حقيقي عشق در گل ها نهفته است . كسي كه بكوشد صاحب گلي شود ، پژمردن زيبايي اش را هم خواهد ديد . اما اگر به همين بسنده كند كه گلي را در دشتي بنگرد ، همواره با او خواهد ماند. چون آن گل با عصر هنگام ، با غروب خورشيد ، با بوي زمين خيس و با ابرهاي افق آميخته است

گل را دوست دارم تو را هم دوست دارم گل را برای بوییدن تو را برای بوسیدن گل را برای یک لحظه تو را برای همیشه
در مدرسه به من آموختند ۱سال ۱۲ ماه دارد... يك ماه ۴هفته است... يك هفته ۷ روز است... يك شبانه روز ۲۴ ساعت است... يك ساعت۶۰ دقيقه است......... هر دقيقه ۶۰ ثانيه است.... و...... اما كسي نگفت يك لحظه نديدن تو براي من اندازه ۱۰۰ سال!!

yevajabeshgh — Tue, 07 Aug 2007 08:38:18 GMT

صبح شد...!!!
...
چقدر زود صبح شد...!!! هنوز 4 ساعت نشده بود كه خوابيدم
چقدر زود گنجشك ها شروع كردن به جيك جيك!
...
چقدر دير صبح شد...!!! تو اين مدت شايد 20 بار از خواب بيدار شدم
اما آسمون هنوز رنگ دل تو بود!
...
بازم داشتم كابوسي تكراري ميديدم
كابوسي كه حاضر نيست براي مدتي تنهايم گذارد
...
بازهم اين سكانس تكراري 4 تا بازيگر دارد
من...تو...هوس...تنهايي
...
بازهم قصه ازين قراراست كه تودسته من را ول ميكني
من نگاهت ميكنم اما تو از چشمان من هيچ نمي فهمي!
...
چشماني كه يك زمان ميگفتي عا شقشان هستي و ميتواني دنياي خود را درونش ببيني!
الان دورش سياه شده! رنگش زرد شده! چون ديگه اشكي برايش نيست كه رسوا شود
...
تو لحظه به لحظه از من دور ميشوي و من با تمام وجودم خوار شدنم را
به تماشا مي نشينم و ميبينم كه چه گونه ارزشم را از برت از دست ميدهم
...
هوس دستانت را ميگيرد توري كه گرمي دست تو تمام وجودش را گرم ميكند
(كاش من جاي اون بودم) و با هم از صحنه خارج ميشوين!
...
من به حرفاي تو فكر ميكنم...حرفاي جور وا جوري كه هركدوم
مدت ها با احساس من بازي كرد و آخر مرا به ديوانگي نزديك
...
دروغ هاي كه اي كاش راست بود!
راست هاي كه اي كاش دروغ بود!
...
منتظر ميمانم...منتظر ميمانم تا بيايي! بييايي تا من اين بار
آشفته از خواب بيدار نشوم...
...
اما افسوس كه نقش اول كسي ديگر است!
اوست كه دارد با لباس سفيدش ميان اين تاريكي از دور شتابان خودش را به من ميرساند!
...
بازهم تنهايي!
و من در دل مي خوانم...درين تاريكي شبها كه من در بستر سردم به يادت خفته ام تنها...
...
وهنوز شعر به پايان نرسيده چشمانم بار ميشود
باز هم پر از مرواريد!
باز هم پر از تنهايي!

شاندل

yevajabeshgh — Tue, 24 Jul 2007 20:44:18 GMT

امیر خان ! گله داشتند که از او تشکر نمی کنیم و ما جمعی نمک نشناس و اجنبی پر ست خو اندند که خو اهان مو فقیت تیم ملی و نه تحمل تر ک تازی ایشان و مر دان تحت امرش ( بخو انید همکار ان )هستیم از این ر و این گو نه از او تشکر می کنم ز یرا

1/اعتر اف کر د ند که مقصر هستند و اگر به و اقع این را تنها یک ژست پوپو لیستی ند انیم باید اعتر اف کنیم که در اد امه این پذیرفتن استعفا دیگر آن صحبت دیگر ی که ایشان فر مو د ند یعنی 24 ساعت بعد از این که به تهر ان باز گشتم معنی ند ارد شما با این عذر خو اهی تکلیف خو د را رو شن کر دید .

2/ از ایشان تشکر می کنیم که جمعی از مر بیانی که هیچ محلی از اعر ابی نداشتند را به کار گمار د ند و اسم این را هم و طن پر ستی نهادند بهر حال کسی که باعث شد یک بار دیگر بفهمیم که چرا در سنگاپو ر 84 همین بلا سر تیم ملی آمد را بار دیگر به ما معر فی کر د کسی که مر دانی که بد و ن هیچ تجر به مر بیگر ی به یک بار ه ر دای تیم ملی را پو شدند و ثابت کر د ند که هر کسی کلینز مان نمی شو د و هر گر دی گر دو نیست باز تشکر ویژه دار یم و از این که در حل مشکلات بی کاری بر خی مر بیان و طنی تلاش کر دید متشکر یم .

3/ تشکر می کنیم که ثابت کر د ند عامل عد م ر فاقت و نشناختن پتانسیل با ز یکنان تیم ملی و حق کشی ها تنها سیاه باز ی بلاژو یچ و ایو یچ و... نبو د ه است و در د فقط خار جی بو د ن مر بی نیست بلکه مر بی که در همین خاک هم هستند و یک لشگر مشاو ر و آنالیز و ر و... را بر سر سفر ه تیم ملی می آو ر ند باز نمی دانند که عنایتی باز یکن لب خط نیست و ز ندی د فاع چپ نیست و دو فو ر و ارد با یک خصو صیت( هاشمیان – عنایتی ) را در ز مین نمی گذار ند و تیم را بد و ن یک مد افع چپ پای به ر قابتها می گذار ند .

4/ تشکر می کنیم که ثابت کر دید که بحث خو دی و غیر خو دی مختص بر انکو ایو انکوویچ و... نبو د ه که اگر این گو نه نبو د هر گز شجاعی و صاد قی و مبعلی و کاظمیان و کعبی به نیمکت نمی چسبید ند و امثال خطیبی را لایق پیراهن شمار ه 10 تیم ملی نمی دانستید.

5/ تشکر می کنم که فهمید یم واژه بر نامه ریزی در کار ها یعنی بی بر نامه بو د ن تنها مختص دست اند ر کار ان تر بیت بد نی و فدر اسیو ن فو تبال و ... نیست و فهمیدیم که 120 صفحه بر نامه مهم نیست که اگر 12000 صفحه بو د و لی اجرا نمی شد با ز همین مشکلات را داشتیم که آخر ند انیم در و قت اضافه یک تعو یض بخاطر ضر بات پنالتی هد ر د هید و قاد ر نباشید از با ز یکنان سر عنی نظیر کعبی و کاظمیان و شجاعی استفاد ه کنید و باید شاهد نشستن مبعلی بر رو ی نیمکت در حضو ر با ز یکنان ضعیفی نظیر کر یمی باشیم که اگر این گو نه نبو د هر گز در باز ی مثل باز ی با کر ه جنو بی در حالیکه تیم ما باید قبل از پایان بازی نتیجه می گر فت با تر کیب او لیه ضعیف با عث هر ر فتن دو تعو یض ما نمی شد ید که اگر ز ندی از او ل بجای معد نچی در میدان بو د و در نیمه دو م بجای هاشمیان یک عنصر سر عنی نظیر کعبی و یا شجاعی را می آو ر د ند اگر قر ار بو د بر نامه ر یز ی داشتید در با ز ی با مالز ی به طالب لو و شجاعی و کعبی و صاد قی و عقیلی فر صت با ز ی می داد ید تا این گو نه حقیر نشو یم در ضمن از بر نامه ر و انشناسی تیم ملی هم تشکر می کنیم که این گو نه ر فاقت و جسارت را به تیم ملی ما به خصو ص در او ج ضر بات پنالتی بخشید سپاسگذار یم.

6/ تشکر می کنیم که با سیتم 2-5-3 خو د به مید ان ر فتید تا دیگر به گر د ن ر سانه ها مشکلات ضعف مر بیگری و کاد ر تحت فرمانتان و نه همکارانتان به نینداز ید و همچنین تشکر دار یم که بد انیم تنهالژیو نر بو د ن مهم نیست و د ل باید با تیم باشد وهمچنین سپاس بخاطر آن که نشان داد ید با ز یکنان حاضر در لیگ امارات چه کیفیتی بر ای تیم ملی کشو ر مان داشته اند.

7/ تشکر می کنیم که بر سر قو ل با قی باشید آن قو لی که فر مو د ید ما !( این و اژه ما چه بلائی سر تیم ملی ما آو ر د )اختیار دار تیم ملی هستیم و تا آخر ش هستیم باشید که آخر تیم با آن تیم پر ستار ه و آن هم در این جام با تیمهای بی ستار ه نظیر ژاپن و کر ه جنو بی و عر بستان سعو دی این گو نه ر قم ز دید.

و باز تشکر و با بت خد احافظی و معذ ر ت خو اهی تان بخاطر تحمیل این نتیجه تحقیر آمیز از ملت ایر ان پیشاپیش دار یم و در آخر از ساز مان تر بیت بد نی و آقایان مو قتی فد ر اسیو ن فو تبال دار یم و امید که این دو ره مو قت ز و د تر تمام شو د!!

معتقد بود که این تیم بهترین تیم تاریخ فوتبال ایران است. معتقد بود با مربی ایرانی پس از 31 سال مجددا بر سکوی نخست آسیا میایستیم. معتقد بود باید 22 بازیکن همسطح داشته باشیم وداریم و خیلی اعتقادات دیگر. اما اکنون تمام آن اعتقادات رنگ باختهاند. آقای قلعهنویی باز هم باختیم، منتها این بار در یکچهارم نهایی. حتی به جمع چهار تیم هم نرفتیم. ترسوها و ناکاردانها جایشان همینجاست. نه بهترین تیم فوتبال تاریخ فوتبالمان را داشتیم، نه 22 بازیکن همسطح و مهمتر از همه نه مربی در سطح تیم فوتبال ایران.

سپیدپوشان کشورمان در بازی مقابل کرهی جنوبی آنچه را انجام دادند که کرهای ها میخواستند و با تاکتیک سردرگم خود به آنها کمک کردند تا ناباورانه راهی نیمه نهایی شوند. تیم ایران در حالی به مصاف کره رفت که در چهار بازی قبلی خود از یک ترکیب استفاده کرد و مربی تیم ملی هنوز نتوانسته بود به یک ترکیب ایدهآل دست یابد. یک بازی 3-3-4 بازی کرد، یک بازی 2-4-4، یک بازی 1-3-2-4 و در بازی با کره هم از سیستم منسوخ شدهی 2-5-3. در یک بازی عنایتی چپ بازی کرد، یک بازی فریدون، یک بازی مبعلی و یک بازی هم معدنچی. در تمام بازیها بلا استثنا هاشمیان را که یکی از معدود بازیکنان زحمتکش نیم ملی بود تعویض کرد، بخصوص در بازی با کره که خطیبی را در بازی نگه داشت تا 120 دقیقه در حال و هوای خودش باشد و بازی خوب خود را با زدن یکی از بدترین پنالتیهای میدان تکمیل کند و هاشمیان جنگنده را از بازی بیرون کشید تا با همان تعویض نسخهی حذف ایران را بپیچد. قلعهنویی در این بازی برای اولین بار از سه دفاع استفاده کرد و جالب آنکه برای اولین باز در این بازیها و کلا بعد از ده، یازده ماه به محمد نصرتی بازی داد. قدرت کم این دفاع سه نفره باعث شده بود تا مهدویکیا، نکونام و آندو سه قدرت اصلی خط میانی ما به خط دفاعی چسبانده شوند و این امر باعث شد تا ما حتی یک برنامه هم برای رسیدن به دروازهی کرهای ها نداشته باشیم و بین خط هافبک و حملهی ما یک شکاف عمیق ایجاد شود.

دو بازیکن خط حملهی ما، خطیبی و هاشمیان، آنقدر با هم هماهنگ بودند که در این بازی حتی یک پاس هم به هم ندادند. عدم بازی خوانی درست قلعهنویی باعث شد تا او هرگز ضعفهای کرهای ها را درک نکند و بازیکنان باتجربهی ما مثل رحمان رضایی و سیدجلال حسینی بارها و بارها با پاسهایی بلند قصد راه اندازی مهاجمان را داشتند که مدافعان کرهای در همه حال ضربات سر اول را زدند.

یکی دیگر از شاهکارهای قلعهنویی آوردن طالبلو به جای رودباریان در اواخر 120 دقیقه ماراتن فوتبال بود. او با این تعویض علاوه بر اینکه یکی از تعویضهای تیم را سوزاند نشان داد که مانند کرهایها بیمیل نیست که ضیافت پنالتیها تکلیف تیم صعود کننده به مرحلهی نیمه نهایی را مشخص کنند. ژنرال!! میتوانست با آوردن یک هافبک تازهنفس و باانگیزه مثل ایمان مبعلی یا مسعود شجاعی و یا جواد کاظمیان به بازی، نفس کرهایهای کم رمق را بگیرد و نتیجهی بازی را در همان وقت قانونی و یا اضافی به نفع خود تمام کند ولی او این کار را نکرد تا بیدرایتی خود را هر چه بیشتر و بیشتر به رخ بکشد و تیم ملی را که متعلق به مردم است با خودخواهی های خود ناباورانه به ورطهی شکست بکشاند.

لااقل اگر می خواست از هنر پنالتی گیری طالب لو استفاده کند می بایست حداقل ده دقیقه قبل از پایان بازی از وی استفاده می کرد تا در جریان بازی قرار بگیرد نه اینکه در لحظات پایانی وی را به زمین فرا بخواند تا حتی یک توپ هم به دستش نرسد و آن شود که در ضربات پنالتی دیدیم:مبهوت بودن وحید!

پی نوشت:این را حتی مایلی کهن در بازیهای ۹۶ امارات می دانست و عابدزاده را از اوایل نیمه دوم وقت اضافه بازی برابر عربستان به جای نکیسا راهی زمین کرد

yevajabeshgh — Sat, 14 Jul 2007 23:51:18 GMT

حرفایی بود توی قلبم ، من نگفتم ، نتونستم

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

نقش اون چشمای معصوم ، لحظه لحظه روبرومه

نیومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

که بگم دیوونه تم من ، زندگیمو به تو بستم

تو رو دیدم مثل آینه ، توی تنهایی شکستی

من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هستی

نمی دونستی که چون گل توی قلب من شکفتی

چشم تو پر از گلایه ست ، اما هرگز نمی گفتی

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

نقش اون چشمای معصوم ، لحظه لحظه روبرومه

شاید اونجوری که باید ، قدرتو من ندونستم

حرفایی بود توی قلبم ، من نگفتم ، نتونستم

yevajabeshgh — Sat, 07 Jul 2007 14:33:18 GMT

yevajabeshgh — Tue, 13 Feb 2007 10:31:31 GMT

به دستانت بیاموز هر گل ارزش جیدن ندارد...

به چشمانت بیاموز هرکس ارزشه اشکهایت را ندارد...

به قلبت بیاموز هر کس کنج آن جایی ندارد...

و ای کاش قلب می پذیرفت که بیاموزد...

جوانی رنج و دوری بی وفایی... همه باشد گناه آ شنایی

yevajabeshgh — Fri, 05 Jan 2007 23:41:18 GMT

دلم کسی را می خواهد که دوستم داشته باشد ...

دلم کسی را می خواهد که دوستش داشته باشم

شانه هایش را برای گریستن و

سینه اش را برای نهادن سرم و

چشمانش را برای خالی نمودن غم هایم می خواهم

دلم کسی را می خواهد که مرهم دلم باشد

دلم کسی را می خواهد که مرهم دلش باشم

دلم کسی را می خواهد که حرف هایش را تنها به من بگوید

دلم کسی را می خواهد که تنها و فقط حرف هایم را

به او بگویم.

دلم کسی را می خواهد که رازدارش من باشم.

دلم کسی را می خواهد که رازدار حرف های دلم باشد.

دلم کسی را می خواهد که هیچ زمان تنهایم نگذارد.

دلم کسی را می خواهد که خیانت بلد نباشد

دلم کسی را می خواهد که. دروغ نگوید

کسی که...

سلام

گفته بودم زود بر می گردم اما فکر نمیکردم یه شبی مثه امشب برگردم تو حیاط خلوت دلم چیزی بنویسم...یه شبی مثه امشب که شاید واسه یه دانش آموز پیش دانشگاهی جز روزاي اوج درس خوندن باشه واسه كنكور...يه شب مثه امشب كه مجبورم قاچاقي تيكه هاي كامپيوترم رو كه خيلي وقت بود جمشون كردمو روهم سوار كنم تا بتونم بيام اينجا...يه شب مثه امشب كه بغض گلوم نتنها مانع حرف زدنم شده حتي نميزاره خوب فكر كنم كه چي باس بنويسم!

جدئ نميدونم چرا اومدم اينجا...نميدونم حالا كه اومدم چي بگم؟ از كجا شروع كنم؟ از چيزاي خوب بگم يا از چيزاي بد بگم؟ از رفيقاي بگم كه كلي باهم خاطره هاي خوب داشتيم...اما بعدش نامردي كردن...واسه اينكه خودشونو بزرگ كنن منو خراب كردند...نه گفتن اينا چه فايده اي واسه تو داره...فقط يه

چيزي توسعي كن به كسايي كه سر يه سفره باشون نون و نمك خردي نامردي نكني...

بگذريم نه؟

امشب دلم يه خورده پر هستش...ناراحتم...غمگينم...دلم گرفته...اما اجازه گريه ندارم...اجازه ناراحتي ندارم!!! بايد همه رو تو دلم بريزم ظاهري شاداب داشته باشم اما تو دلم گريه كنم بگم

اون كه هرچي غم تو دنياست خونه داره تو چشاش

اون كه ناچاره بخنده اما گريست خنده هاش

اون كه تو شهرش غريبه با يه عالم آشنا

هيچكدوم باور نكردن غربت تلخ صداش

اون منم اون منم اوووون منم

بغضمو تو گلوم ميشكنم!!!!!!!

حالا تو دست بی سلاح دشنه من شعر و غزل

قصه مرگ عاطفه خوابای خوب... بقل بقل

انگار باهم غریبه ایم خوبیه تو دشمنی

کاش من پاک می فهمیدم اومدنی رفتنیه!!!

تقصیر این آدما بود تقصیر این قصه ها بود

اونا اگه شب نبودن سپیده امشب با ما بود

کسی درد من انگار نمی فهمه

مرده زنده خواب و بیدار نمی فهمه

کسی تنهایم رو رز من نمیدزده

درد من رو درو دیوار نمیفهمه...

واسهی تنهایی خودم دلم میسوزه

قلب امروزیه من خالی تر از دیروزه!!!!!

كاش ميشد تو را داشته باشم تا باشم .كاش ميشد باشى تا باشم
كاش ميشد فرق بين ابى اسمون و ابى دريا را بشناسم كه او انچنان بر فراز
و اين انجنان در نشيب است كاش ميشد فرق بين فروزندكى ستاره و شمع را
بشناسم و معماى انتقاد از شمع را بدانم كاش ميشد بدانم وقتى دريا
طوفانيه برنده هاى رو اسمونش جه احساسى دارن نه اينا همش احساسه كاش
ميشد سوالهايم بيجواب نميماندند و يكى معناى زندگى را برايم ميگفت...برام دعا کنید...

سه شنبه 9 آبان1385 ساعت: 8:29 توسط:سمیرا

سلام واقعا لذت بردم
در لحظه حيراني و گمراهي,فقط خدا را جست و جو کن . او هدايت گر به سوي نعمت هاست.راه درست رااز او بخواه چرا که تنها او از پيدا و نهان باخبر است.
در لحظه آرامش , معبود را مناجات کن .او تنها اجابت کننده دعاهاست.برای همه دعا کن به خصوص براي کساني که در حقشان بدي کرده اي و همين طور براي کساني که با تو مشکل دارند و در آخر ,براي خواسته هاي خودت دعا کن,او همه را گوش مي کند.
در لحظه نا اميدي ,اميدت به خدا باشه . او اميد نا اميدان است و هميشه به ياد داشته باش که "اين نيز بگذرد."
در لحظه تنهايي ,پروردگار را صدا بزن.او هيچ وقت بنده اش را تنها نمي گذاره.همين الان مي تواني حضورش را در کنارت حس کني .فقط کافي است صدايش بزني.اوتنها يار تنهايي هاست.
در لحظه شکت ,مطمئن باش که خداوند دست تو را گرفته و نمي گذارد زمين بخوري مگر آنکه خودت دست او را رها کني.هر شکستي بايد مقدمه اي براي پيروزي باشد.

4 دقیقه 10 ثانه خوندنش طول می کشه!!!

yevajabeshgh — Tue, 19 Sep 2006 23:44:18 GMT

شاید آسمان دیگر بی ستاره نباشد...

چشمهایم را می بندم ... شاید ببینم که آسمان دیگر بی ستاره نیست...

و انباشته از چراغ هایی ست که دیگر بوی خاموشی نمی دهند ...

می خواهم دوباره شیدایی پروانه را ببینم هنگامی که عاشقانه و پنهانی

شقایق را بوسه می دهد و چه شرمگینانه در آغوشش آرام میگیرد ...

غوغایی

بی صدا

طوفانی

بی پروا

لنگر بینداز

ناخدای دل

لنگر .....

چگونه لنگر نیندازم وقتی که سکان دلم شکسته....زخمی ام! و ماهیای تمنایم چقدر ریز!....ودریای خوبی تو چه بیکران...

در این تاریکی شبها

که من در بستر سردم

به یادت خفته ام تنها

در غم را به روی خویش می بندم

تو در خوابی

چه می دانی

که من با یاد چشمانت

چگونه زار می گریم

تو میخندی به احساسم

نمی دانی که من مستم

نمی دانی...

نمی دانی من تنها چگونه بت دل بستم

تو شادی... منم از شادی تو شادم

اما غم چشمان من هرگز تو نمیدانی

میدانم شعرم سرد است

اما این سردی از درد است

تو دردان من را نمیدانی

تو این شعر را نمی خوانی

اگر بودی ...اگر هستی

من این را خوب میدانم

تو هرگز با من نمی مانی

چه مي داني؟

تو از انسان و احساسش چه مي داني ؟

چه مي داني كه من از عشق سرشارم ؟

چه مي داني در اين شبهاي تنهايي ميان اين همه غربت دلم شور تو را دارد؟

تو از هق هق چه مي داني؟

چه مي داني كه مدتهاست مرغ دل به عشق كوي تو پر مي زند اينجا؟

چه مي داني پريشان حالي درويش عاشق را در اين هستي بي مستي ؟

تو از تنهايي و گريه...

تو از گم كرده و تكيه

تو از انسان شرمنده

چه مي داني ...؟

چه می دانی در یک کوچه تاریک

درون سایه ها ماندن...

برای دیدن رویت دعاها در دل خواندن...

نمی دانی! نمی فهمی!

نداری غم! تو میخندی!

تو میخندی...من از خنده غمگینم...

در این تاریکی شبها

که من در بستر سردم

به یادت خفته ام تنها

در غم را به روی خویش می بندم

تو در خوابی

چه می دانی

که من با یاد چشمانت

چگونه زار می گریم...چگونه زار میگریم...

به شعرهايم چه بگويم
آن زمان كه تو نيستی
كه با صاعقه چشمانت
واژه هايم را به آتش بكشي
به شعرهايم چه بگويم

آنزمان که در بين ما سكوتي بي معني است
و من ديگر واژه اي نمي يابم
كه با تردستي
از لبهاي زيبايت بدزدم
وبه زنجير بكشم احساسم را
به شعرهايم چه بگويم
آن زمان كه من در بالابلندي
دلنوازيهاي مزرعه ات
تشنه تر از هر گل باغچه ات
لحظه به لحظه جان مي دهم
وتو نمي آيي
بگويم... كه تو اين بار
بي بهانه مرا ترك كرده اي !؟؟

به شعر هایت بگو...سکوت من مظلومیت ترا تفسیر خواهدکرد...می ترسم آهی بکشم...نکند شیشه های شکسته تردید دلت...جامی کشنده شود...بی بهانه دوست بدارید...زیرا دوست داشتن دلیل نمی خواهد...اگر کسی از شما دلیل دوست داشتن را پرسید...جوابی ندهید..بهانه نیاورید.... شاید فردا آن بهانه از بین برود ولی شما همچنان آن را دوست بدارید...

چند جمله قشنگ از یه دوست:

به آسمون نگاه کن...پر ستاره است...کلی ستاره قشنگو نورانی...ستاره ها بت چشمک میزنن...کدومش ستاره توست؟؟؟ خوب نگاه کن...به اونی که از همه کم نورتره قانع باش...جون به اونی که از همه پر نور تره همه نگاه میکنن...اونم به همه نگاه میکنه...چون این کار رو دوست داره...چون اون نمی خواد قانع باشه...چون اون فکر میکنه از همه بهتره...اون ستاره نمیدونه که اون از همه پر نور تر نیست ولی اون خودشو گم کرده اون فقط به چشم تو نزدیکتره...همه ستاره ها مثل همن...حتی گاهی بعضی وقت ها اونایی که دورترن مهمترند...بازم تو موندی این همه ستاره دور برت بازم به همه نگاه می کنی این دفعه اون کم نور تره بت نزدیکتره ئ نورش زیاده...دیگه اونیکی رو نمیبی اون رفته تو آسمون دیگه...درسته!!!ستاره ها موندنی نیستن...فقط چنتاشون تا ابد تو دلت میمونند و همیشه بت چشمک میزنند( پدر.مادر.خواهر.برادر.دوست واقعی...)ستاره رو فراموش کن...عاشق آسمون باش...آسمونی باش...

بازهم آرزو دارم مردمان شهرمان دلشان آسمانی باشد و نگاهشان آبی...باز هم آرزو دارم زیر این آسمان آبی دیگرمردکانی را نبینم که برای لقمه ی نانی صورت نوجوانی را پر خون کنند..آرزو دارو مردمان شهرمان نترسند...مثل دیروز بادیدن نامردی با شنیدن دا د فریاد بزنند...آرزو دارم آرزوهام با یاری برادران و خواهرانم تبدیل به حقیقت شود...

چند تا جمله آخرم فرق داشت با همه جمله هایی که تو این بلاگ نوشتم دلیلشو چند وقت دیگه بهت میگم من دارم میرم اما زود بر میگردم منتظرم باشین...

آسمونی باشین...

چند داستان کوتاه

yevajabeshgh — Fri, 15 Sep 2006 10:18:18 GMT

وقتي سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشي" صدا مي کرد .به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه . اما اون توجهي به اين مساله نميکرد .آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست . من جزومو بهش دادم .بهم گفت :"متشکرم "و گونه من رو بوسيد .
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .
--------------------------------------------------------------------------------
تلفن زنگ زد .خودش بود . گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه ، به من نگاه کرد و گفت : "متشکرم " و گونه من رو بوسيد .
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .
--------------------------------------------------------------------------------
روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت : "قرارم بهم خورده ، اون نميخواد با من بياد" .من با کسي قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زماني هيچکدوممون براي مراسمي پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم ، درست مثل يه "خواهر و برادر" . ما هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد . من پشت سر اون ، کنار در خروجي ، ايستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه ، اما اون مثل من فکر نمي کرد و من اين رو ميدونستم ، به من گفت :"متشکرم ، شب خيلي خوبي داشتيم " ، و گونه منو بوسيد .
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .
--------------------------------------------------------------------------------
يه روز گذشت ، سپس يک هفته ، يک سال ... قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصيلي فرا رسيد ، من به اون نگاه مي کردم که درست مثل فرشته ها روي صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهي نمي کرد ، و من اينو ميدونستم ، قبل از اينکه کسي خونه بره به سمت من اومد ، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلي ، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روي شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترين داداشي دنيا هستي ، متشکرم و گونه منو بوسيد .
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .
--------------------------------------------------------------------------------
نشستم روي صندلي ، صندلي ساقدوش ، توي کليسا ، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه ، من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگي جديدي شد. با مرد ديگه اي ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوري فکر نمي کرد و من اينو ميدونستم ، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت " تو اومدي ؟ متشکرم"
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نميدونم .
--------------------------------------------------------------------------------
سالهاي خيلي زيادي گذشت . به تابوتي نگاه ميکنم که دختري که من رو داداشي خودش ميدونست توي اون خوابيده ، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند ، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه ، دختري که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزي هست که اون نوشته بود :" تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهي به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم ، ميخواستم که بدونه که نمي خوام فقط براي من يه داداشي باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتي ام ... نيمدونم ... هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره.

اي کاش اين کار رو کرده بودم .... !اگه همديگرو دوست داريد ، به هم بگيد ، خجالت نکشيد ، عشق رو از هم دريغ نکنيد ، خودتونو پشت القاب و اسامي مخفي نکنيد ، منتظر طرف مقابل نباشيد، شايد اون از شما خجالتي تر و عاشق تر باشه.

از هر دست بدهی از همان دست پس می گیری

: یک ضرب المثل قدیمی می گوید "از هر دست بدهی از همان دست پس می گیری"

در نور کم غروب، زن سالخورده ای را دید که در کنار جاده درمانده،منتظر بود

در آن نور کم متوجه شد که او نیاز به کمک دارد جلوی مرسدس زن ایستاد و از اتومبیلش پیاده شد

در این یک ساعت گذشته هیچ کس نایستاده بود تا کمکش کند زن به خود گفت مبادا این مرد بخواهد

به من صدمه ای بزند؟ ظاهرش که بی خطر نبود فقیر و گرسنه هم به نظر می رسید

مرد زن را که در بیرون از ماشینیش در سرما ایستاده بود دید و متوجه آثار ترس در او شد

گفت: خانم من آماده ام به شما کمک کنم بهتر است شما بروید داخل اتومبیل که گرمتر است

ضمنا" اسم من برایان آندرسون است فقط لاستیک اتومبیلش پنچر شده بود

اما همین هم برای یک زن سالخورده مصیبت محسوب می شد برایان در مدت کوتاهی لاستیک را عوض کرد

زن گفت اهل سنتلوئیس است و عبوری از آنجا می گذشته است تشکر زبانی برای کمک آن مرد کافی نبود

از او پرسید که چه مبلغ بپردازد هر مبلغی می گفت می پرداخت چون اگر او کمکش نمی کرد

هر اتفاقی ممکن بود بیفتد برایان معمولا برای دستمزدش تامل نمی کرد اما این بار برای مزد نکرده بود

برای کمک به یک نیازمند کرده بود و البته در گذشته افراد زیادی هم به او کمک کرده بودند

او به خانم گفت که اگر واقعا می خواهد مزد او را بدهد دفعه بعد که نیازمندی را دید به او کمک کند و افزود و آن وقت از من هم یادی کنید

خانم سوار اتومبیلش شد و رفت چند کیلومتر جلوتر، خانم، کافه ای دید به آن کافه رفت تا چیزی بخورد. پیشخدمت زن

پیش آمد و حوله تمیزی آورد تا موهایش را خشک کند پیشخدمت لبخند شیرینی داشت

لبخندی که صبح تا شب سرپابودن هم نتوانسته بود محوش کند آن خانم دید که پیشخدمت باید 8 ماهه حامله باشد

با این حال نگذاشته بود که فشار و درد تغییری در رفتارش بدهد آن گاه به یاد برایان افتاد

وقتی آن خانم غذایش را تمام کرد، صورتحساب را با یک اسکناس صد دلاری پرداخت

پیشخدمت رفت تا بقیه پول را بیاورد وقتی برگشت، آن خانم رفته بود پیشخدمت نفهمید آن خانم کجا رفت. بعد متوجه شد

چیزی روی دستمال سفره نوشته شده است با خواندن آن اشک به چشمش آمد چیزی لازم نیست به من برگردانی

من هم در چنین وضعی قرار داشتم شخصی به من کمک کرد همان طور که من به تو کمک کردم

اگر واقعا می خواهی دین خود را ادا کنی این کار را بکن نگذار این زنجیره عشق همین جا به تو ختم شود

زیر دستمال چهارصد دلار دیگر هم بود آن شب او به آن نوشته و پول فکر می کرد

آن خانم از کجا فهمید که او و شوهرش به آن پول نیاز داشتند بچه ماه آینده به دنیا می آمد و آن وقت وضع بدتر هم می شد

شوهرش هم خیلی نگران بود همان طور که کنار شوهرش دراز کشیده بود به نرمی او را بوسید و آهسته در گوشش گفت

همه چیز درست میشه دوستت دارم برایان آندرسون

کتاب از هردست بدهی از همان دست پس میگیری

ترجمۀ زهره زاهدی

کوچه بن بست،

خدا باران شد و بر زمین تشنه شهر بارید. آسمان جرقه زد. شهر صدای آسمان را شنید. مردهای پیاده رو با حیرت به صدای آسمان نگاه کردند. یک نفر یقه پالتویش را بالا کشید و از زیر قطره های سوزن باران به گرمای خانه گریخت. زنی چادر سیاهش را کشید توی صورتش و کلون در خانه را محکم کوبید. در به شتاب باز شد و زن را به درون بلعید. خیابان از باران ترسیده بود و از صدای خشمگین ابر که می کوبید به گوش آدمها.

مرد، صورت به آسمان چرخاند و دهان تشنه اش را برای باران گشود. قطره ها سوزن شدند بر صورت تبدار مرد. باد خشمگین و سرکش برگهای خشک و کاغذهای پاره شده را از زمین کند و به دیوارها کوبید. دیوارها پنجره شدند تا پیرزنی از آنها نگاه کند به خیابان. پرده ای چشم پنجره را به باران باز کرد. مرد کف پیاده رو را می دید که از زیر پایش می گریزد. دخترک، بلند و بالا، گذاشت که باد هرچه می خواهد با سرپوشش بازی کند. قدمهایش را شمرد. سرش را بلند نکرد. مرد، چشم به زمین دوخته، آرام از کنار دخترک گذشت. نرم و آرام. کفشهای سیاه دخترک را نگاه کرد که روی کف خیس پیاده رو جا می انداخت. کاش می شد آن طور که می خواهم چشمهایت را ببینم، آنطور که می خواهم. دخترک خیره نگاهش کرد، فکر کرد آنطور است که می خواهد. وقتی نگاهم می کنی چشمهایت را نمی بینم. مرد گفت: کاش می شد بدانی که چقدر دوستت دارم. دخترک برگشت و صورت مرد و کلمه هایش را دید. صدای آسمان گفتگوی شان را قطع کرد. دخترک بلند تر از آسمان گفت: می دانم، من که به شما گفته بودم دوستتان دارم. مگر نگفته بودم؟ مرد پرسیده بود: هیچ وقت نفهمیدم نظرشما در مورد من چیست؟ دخترک خیلی ساده گفته بود: خیلی دوستتان دارم. آنقدر ساده گفته بود که انگار دارد دستش را لای موهای پسربچه ای می کند. اینقدر ساده که مرد نمی توانست باور کند. کلمه های دخترک مرد را گرم کرده بود.

مرد چشمهای زن را می خواست، سیاهی غریبی که هرچه در آن فرومی رفت عمیق تر و عمیق تر می شد. دیوانه وار گفته بود حاضرم یک چشمم را بدهم و بتوانم آن طور که می خواهم چشمهایت را ببینم. دخترک خندیده بود. ولی من شما را با چشمهای تان دوست دارم، با هر دوتاشان. مرد در تمام زندگی اش از چیزی نترسیده بود. از مرگ هم. مگر سالها دنبال مرگ نمی گشت؟ اما چشمهای دخترک ترسانده بودش. ترسیده بود که اگر یک بار به چشمهای دخترک خیره شود، دیگر نتواند چشم از او بردارد. از عشق ترسیده بود. زیر لب گفت: عشق. ترسیده بود که اگرعاشق چشمهایش بشود، دیگر نتواند آنها را ببیند، که دخترک برود و دیگر چشمهایش نباشد. عشق او را می ترساند. اگر تو هم در زندگی ات همیشه همه چیز را از دست داده بودی همین ترس را داشتی. همیشه در زندگی اش هر چه را که خواسته بود، از دست داده بود. می ترسید. زیر لب گفته بود: عشق. و به آینه گفته بود تو عاشق شدی. و کلماتش را در آینه دیده بود. دخترک شب در آینه نگاه کرده بود و چیزی ندیده بود. خواسته بود از نگاه مرد، چشمهایش را ببیند، اما نتوانسته بود. چشمها همان چشمهای همیشگی بودند.

گذاشته بودند باران هرکاری می خواهد با آنها بکند. باران تند شد. مرد دلش خواست که بدود. دخترک نیز پا تند کرد. گفت: بیایید زیر باران بدویم. مرد گفت: نه. دخترک آرام راه رفت. ناراحت نیستید که با شما مخالفت می کنم؟ دخترک گفت: نه. مرد گفت: از این که برخلاف میل شما چیزی می گویم ناراحت نمی شوید؟ دخترک گفت: نه. گفت: از این که گفتم نمی دوم ناراحت نشدید؟ گفت: نه. مرد گفت: خیس شدی؟ دخترک گفت: خوب است. مردی با نگاهی تلخ به آنان نگاه کرد و با شتاب وارد خانه ای که در قهوه ای سوخته داشت، شد. زنی با انگشت بخار پشت شیشه را پاک کرد و خیره شد به خیابان. مرد گفت: می ترسم. دخترک هیچ نگفت. گفت: از خیابان متنفرم. مرد گفت: مردم خیابان ها را به لجن می کشند. فقط شب ها خیابان را دوست دارم. خیابان را شب ها دوست داشت و رودخانه شهر را که روزها همه از آن عکس می گرفتند. به نظرم روزها رودخانه شبیه زن های هرجایی است، دوست ندارم این همه آدم نگاهش می کنند.

مرد پیچید توی کوچه باریک. دخترک پا به پایش آمد. کوچه مهربان و باریک بود. مرد شانه به شانه دخترک شد. خودش را کمی کنار کشید. با زمین کوچه حرف می زد. گفت: می ترسم همه چیز تمام شود. دخترک گفت: چرا می ترسید؟ مگر مرا دوست ندارید؟ مرد گفت: دوستتان دارم، از همین می ترسم. دخترک گفت: چرا می ترسید؟ ما که کار بدی نمی کنیم. ما با هم حرف می زنیم و همدیگر را دوست داریم. چرا باید بترسیم؟ باید بترسند؟ مهم نیست که کاری می کنند یا نه، مهم این است که در این شهر حق ندارند همدیگر را دوست داشته باشند، مگر اینکه بارانی تند آمده باشد و هیچ کس در خیابان نباشد و مردم پرده های خانه های شان را کشیده باشند.

کوچه را ادامه دادند تا به تاباق سرپوشیده رسیدند. تاریک بود و طولانی. جز پیرزن و پسر کلیدسازش هیچ کس در تاباق باقی نمانده بود. هشت سال پیش آخرین ساکن آنجا بعد از اینکه دو سال در مرگ همسرش گریسته بود، خانه قدیمی را فروخت و به آپارتمانی آن سوی رودخانه شهر رفت. جایی نزدیک تخت فولاد. هر جمعه می توانست به دیدن سنگی برود که نام همسرش را روی آن نوشته بودند. در چوبی قهوه ای روی لولای کهنه اش غژی کرد. مرد در را فشار داد. باز شد. کوچه ای طولانی و تاریک و مسقف جلوی چشم شان بود. دخترک گفت: چشم هایم نمی بیند. چشمهایش. مرد گفت: اینجا را دوست نداری؟ دخترک گفت: چرا سووال می کنید؟ هر جا باشید دوست دارم. دخترک گفت: خیلی تاریک است. به انتهای تاباق که برسیم کمی نور از در آن خانه می تابد، به آن اندازه که بشود چیزی دید. دخترک نور ضعیفی را در انتهای کوچه دید. شانه به شانه سائیده شد، گرما. مرد خودش را کنار کشید. دخترک چشمش را به سوراخی که از آن نور رنگ پریده ای می تابید گذاشت و حیاط خانه را دید که لای آجرهای کف حیاط علف های وحشی روئیده بودند و حوض خانه خشک بود و صدای قار قار کلاغ می آمد. مرد گفت: صدای قارقار کلاغ صبحها مرا یاد مرگ می اندازد. هر وقت که شب تمام می شود یاد مرگ می افتم.

دخترک کف زمین نشست، جوری که نوری ضعیف از لای سوراخ در روی صورتش افتاد. مرد توانست چشمهایش را ببیند. دخترک گفت: حتما در این خانه پیرزنی زندگی می کند که نوه هایش جمعه ها به دیدنش می آیند؟ مرد گفت: هیچ کس اینجا زندگی نمی کند. هشت سال پیش پیرمردی که اینجا زندگی می کرد، دو سال بعد از مرگ همسرش رفت به آپارتمان پسرش در آن طرف رودخانه، نزدیک تخت فولاد. دخترک گفت: یعنی هیچ کس اینجا نمی آید؟ مرد گفت: نه، هیچ کس اینجا نمی آید. دخترک گفت: چه خوب، تا هر وقت دلمان بخواهد می توانیم اینجا بمانیم؟ مرد گفت: تا هر وقت دلمان بخواهد می توانیم اینجا بمانیم، تا هر وقت بخواهیم. حرف نزنیم. صدای قارقار کلاغ آمد. مرد به چشمهای دخترک که زیر نور رنگ پریده همچنان می درخشید نگاه کرد. آن طور که دلش می خواست. دخترک ناخودآگاه چشمانش را بست. مرد گفت: چرا؟ دخترک خندید. گفت: توی آینه به چشمهام نگاه کردم و چیزی توی آن ندیدم. مرد گفت: به همین دلیل است که هیچکس عاشق خودش نمی شود.

مرد به انگشتان دستهای دخترک نگاه کرد که بلند و شکننده و ظریف بود. دلش دستهای او را خواست. دست هایش کشیده می شد به سوی دخترک. به دست هایش اجازه نداد. مرد گفت: اگر بخواهم دست هایتان را در دستهایم بگیرم چه می کنید؟ دخترک گفت: دست های تان را توی دستم می گیرم. مرد گفت: اگر بخواهم انگشتهای تان را روی صورتم بگذارم و آنها را ببوسم چه می کنید؟ دخترک گفت: هیچ کاری نمی کنم. مرد گفت: اگر بخواهم سرتان را روی سینه ام بگذارم و گرمای تان را احساس کنم چه می کنید؟ دخترک گفت: هیچ کاری نمی کنم، شاید دوست داشته باشم. دخترک گفت: چقدر سووال می کنید؟ چرا اذیتم می کنید؟ من شما را دوست دارم. مرد گفت: خیس هستی، سردت نشود. گفت: نه، سرمای باران را دوست دارم.

مرد می خواست دستهای دخترک را در دستش بگیرد، می خواست سرش را روی سینه بگذارد، می خواست پوستش را حس کند، می خواست چشمهایش را نگاه کند، می خواست انگشتانش را شانه کند در موهای دخترک، اما چین های روی دستش و شادابی چشمان دخترک مانع می شد. گفت: دوست دارم باشی، برای خودت باشی، آزاد و راحت، دوست دارم هرکجا می خواهی بروی، با هر کس که دوست داشته باشی، دوست ندارم بخاطر من کاری بکنی. دوست دارم وقتی به سفر می روی انتظارت را بکشم و به تو فکر کنم و از نبودنت رنج بکشم. دوست ندارم احساس کنی که می خواهم متعلق به من باشی. دخترک گفت: چرا دوست ندارید مال شما باشم؟ مرد نگاهش کرد. دخترک گفت: چرا دوست ندارید متعلق به شما باشم؟ مرد نگاهش کرد. دخترک گفت: چرا دست هایم را نمی گیرید و مرا نمی بوسید و بغلم نمی کنید؟ مرد نگاهش کرد. ترسید. کلمات دخترک را چند بار شنید. چه باید بگوید؟ گفت: اگر مال من باشی از تو خواهم پرسید کجا بودی؟ چه می کردی؟ سووال می کنم و باید جواب بدهی، سووال کردن چیز بدی است. من نمی خواهم تو آزاد نباشی. دخترک گفت: من دوست دارم از من سووال کنید. اگر هم سووال نکنید برایتان خواهم گفت کجا بودم و چه می کردم. دوست دارم از من سووال کنید. چرا نمی شود من مال شما باشم؟

مرد گفت: دیرت می شود، برویم. دخترک گفت: دوست ندارم بروم. اینجا خوب است، تازه چشم هایم عادت کرده. تازه دارم شما را می بینم. مرد گفت: باید برویم، مادرتان نگران می شود، مگر نگران نمی شود؟ دخترک گفت: به او می گویم که با شما بودم. و خندید. مرد گفت: برویم. مرد چیزی نگفت. دخترک در تاریکی دنبال مرد گشت، دست هایش را گرفت، مرد خواست دست هایش را رها کند و نتوانست. دست های دخترک حلقه شد دور کمر مرد. مرد گفت: باید برویم. دخترک گفت: می ترسید مرا ببوسید؟ مرد گفت: نمی توانم، می ترسم، می ترسم دیگر نتوانم ببینمت، می فهمی؟

مرد در را باز کرد. صدای دخترک را شنید که به دنبالش راه می رود. مرد گفت: اول من می روم بعد از یکی دو دقیقه تو بیا. بهتر است با هم دیده نشویم. دخترک گفت: نمی شود با هم برویم. مرد گفت: نمی شود. اینجایی که ما هستیم نمی شود. نور کوچه پاشید توی چشم های مرد و بوی باران ریه هایش را پر کرد. دخترک گفته بود: می ترسید مرا ببوسید؟ مرد چشم هایش را بست. ترسید. نه، نمی شود. چون می روی و دیگر نمی بینمت. مرد به خیابان که رسید چند دقیقه ای ایستاد تا دخترک از کوچه بیرون بیاید، از کنارش رد بشود و به کفشهای دخترک نگاه کرد.